انجمن مخاطره شناسی ایران مدیریت مخاطرات محیطی 2423-415X 12 1 2025 07 07 Climate Anxiety: An Emerging Mental Health Concern in the Face of the Environmental Hazards اضطراب اقلیمی: نگرانی نوظهور سلامت روان در مواجهه با مخاطرات زیست‌محیطی 81 94 102654 10.22059/jhsci.2025.396172.883 FA مهتاب معتمد استادیار گروه روان‌پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران Journal Article 2025 05 27 In recent decades, climate change has not only imposed widespread environmental and economic consequences but has also had profound effects on human mental health. One of the most significant psychological manifestations of this hazard is the emerging phenomenon known as climate anxiety—a persistent and often debilitating concern about the planet’s future, ecological destruction, and a perceived lack of personal or collective power to address environmental threats. Climate anxiety is influenced by various factors, including age, education level, environmental awareness, sense of agency, emotional connection to nature, and personal experiences of climate-related disasters. Despite growing scientific evidence, public understanding of the threats posed by climate change remains limited, vague, or unstable. Cognitive biases such as optimism bias, psychological distancing, and shifting baselines contribute to widespread denial or minimization of the hazards. Furthermore, climate change—as a gradual, complex, and abstract phenomenon without a clearly defined enemy or endpoint—does not align with the human brain’s natural threat-detection mechanisms. This makes it difficult for individuals to perceive it as an immediate and actionable danger. Public awareness campaigns, especially those relying on fear-based or catastrophic messaging, have largely failed to produce lasting behavioral change. Factors such as fear fatigue, feelings of helplessness, and lack of practical, realistic solutions have caused these messages to backfire. As a result, there is a growing need for more effective communication strategies—ones that emphasize empowerment, shared responsibility, meaningful engagement, and emotional resonance rather than solely inducing fear. At the same time, it is important to acknowledge the criticisms directed at the concept of climate change itself. Certain groups or ideological movements view the climate narrative as politicized, biased, or exaggerated. In contexts shaped by historical experiences of colonization, exploitation, or power imbalances, such skepticism can fuel public mistrust and resistance toward scientific messaging. In sum, climate anxiety reflects a real psychological response to an ongoing global hazard. However, it is also shaped by the cognitive limitations of the human mind, perceptual biases, communication failures, and socio-cultural dynamics. Addressing it effectively requires a multidimensional approach—one that simultaneously considers psychological well-being, improves message framing, and rebuilds public trust in environmental discourse. تغییرات اقلیمی در دهه‌های اخیر هم تأثیرات گسترده‌ای بر محیط زیست و اقتصاد جهانی گذاشته‌اند و هم پیامدهای عمیقی برای سلامت روان انسان‌ها داشته‌اند. یکی از مهم‌ترین جلوه‌های روانی این موضوع، پدیده‌ای نوظهور با عنوان اضطراب اقلیمی است؛ اضطرابی پایدار و اغلب ناتوان‌کننده در خصوص آیندۀ سیاره، نابودی محیط زیست و ناتوانی فردی یا جمعی در مقابله با مخاطره‌های زیست‌محیطی. اضطراب اقلیمی تحت تأثیر عوامل مختلفی همچون سن، میزان تحصیلات، آگاهی زیست‌محیطی، احساس عاملیت یا ناتوانی، سطح درگیری عاطفی با طبیعت و تجارب شخصی از فجایع اقلیمی قرار دارد. با این حال، درک عمومی جوامع از تهدیدات اقلیمی هنوز هم به‌شدت محدود و گنگ است. سوگیری‌هایی مانند سوگیری خوش‌بینی، سوگیری فضایی و زمانی و عادی‌سازی تدریجی تهدیدها سبب شده‌اند که بسیاری از افراد شدت مسئله را باور نکنند یا واکنش مؤثری به آن نشان ندهند. افزون‌بر این، مفهوم «تغییرات اقلیمی» اغلب برای ذهن انسان بیش از حد انتزاعی و غیرملموس است: پدیده‌ای تدریجی، بدون دشمن مشخص و بدون «پایان» قابل تصور. همین ویژگی‌ها سبب می‌شوند که مغز انسان به‌شکل طبیعی نتواند آن را مانند تهدیدی فوری پردازش کند. در این میان، کارزارهای آگاهی‌بخشی در حوزۀ محیط زیست که اغلب مبتنی بر پیام‌های هشداردهنده یا فاجعه‌محور بوده‌اند، نتوانسته‌اند تغییرات پایداری در رفتار عمومی ایجاد کنند. دلایلی مانند ترس‌افکنی، القای احساس ناتوانی فردی، یا ندادن راهکارهای عملی و واقع‌بینانه سبب شده‌اند که این پیام‌ها در بلندمدت اثر معکوس بگذارند و به نوعی انکار منجر شوند. بنابراین، اکنون نیازمند روش‌های نوین‌تری برای برقراری ارتباط مؤثر با عموم دربارۀ تغییرات اقلیمی هستیم؛ روش‌هایی که به‌جای ترساندن صرف، بر ایجاد احساس توانمندی، تعلق، معنا و مسئولیت مشترک تمرکز کنند. در عین حال، نباید از انتقاداتی که به مفهوم تغییرات اقلیمی وارد شده غافل بود. برخی گروه‌ها یا جریان‌های فکری، نظریۀ تغییرات اقلیمی را سیاسی، جهت‌دار یا اغراق‌آمیز تلقی می‌کنند. این نوع بی‌اعتمادی، به‌ویژه در بسترهایی که تجربۀ تاریخی استثمار، استعمار یا تحمیل قدرت وجود دارد، می‌تواند به مقاومت در برابر پیام‌های علمی و افزایش تردید عمومی منجر شود. با توجه به شدت و گسترش جهانی اضطراب اقلیمی، این موضوع نیازمند توجه جدی در حوزه‌های بالینی، پژوهشی و سیاستگذاری است. درک بهتر این پدیده می‌تواند به طراحی مداخلات روان‌شناختی، آموزش‌های اجتماعی و سیاست‌های عمومی مؤثر در جهت افزایش تاب‌آوری روانی افراد و جوامع کمک کند. https://jhsci.ut.ac.ir/article_102654_984bc5f691b99ccb9bb42164c793f557.pdf